ทำไมชอบมาไม่ทันไม่รู้ เฮ้อ
วันศุกร์อุตส่าห์ได้กลับบ้าน ยังพูดกับแม่อยู่เลยว่าอยากเล่นกับเหมียว จะไปเยี่ยมเหมียว
ไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นหนักขนาดนี้
น่าจะเอะใจตั้งแตตอนที่เหมียวเริ่มไม่ค่อยมาแล้ว
ทำไมไม่เคยคิดเลยว่าเหมียวจะไม่สบายก็ไม่รู้ อยากน้อยเค้าก็มาฝากให้เราดูแลละนะ
ครั้งสุดท้าย ก็ไม่ได้เห็น อยากจะเจอแบบที่ตัวเป็นๆบ้าง
อยากเล่นกับเหมียว จับตัวเหมียว ให้เหมียวมองตอบก็ยังดี
ทำไมเหมียวไม่รอกันบ้างนะ T^T
ถึงเราจะไม่ได้เจอกันทุกวัน แต่ตั้งแต่วันที่เหมียวมาที่บ้านตอนดึก มาขอข้าวกิน ก็ผ่านมาเกือบ 2 ปีแล้ว
มันก็ผูกพันละนะ ถึงเราจะไม่ใช่เจ้าของแท้ๆ แบบนี้ตอนดึกๆคงจะเหงาแย่ ไม่มีใครให้มารอแล้ว
จากที่มีความหวังทุกวันว่าจะได้เล่นกับแมวตัวนึงที่น่ารักมากๆ ก็คงไม่มีแล้ว
จากที่ต้องแวะซื้ออาหารแมวบ่อยๆเพื่อรอเหมียวก็คงไม่ต้องแล้ว
ข้าวแมวยังเหลือตั้ง 2 ถุงแน่ะเหมียว ใครจะกินละทีนี้
แต่การที่เหมียวได้ไปอาจจะดีกว่า
หวังว่าเหมียวคงได้ไปเกิดในภพภูมิที่ดี เพราะเหมียวเป็นแมวที่ดี ขอให้ได้เป็นคนนะ
เข้าใจว่าคงต้องปลง ชีวิตมีดับเป็นเรื่องธรรมดา แต่ก็ยังทำใจไม่ได้จริงๆ
รู้งี้น่าจะถ่ายรูปเก็บไว้ดีกว่า
อะไรก็ไม่จีรังทั้งนั้น รู้งี้ทำสิ่งที่อยากทำแล้วก็ทำให้ดีที่สุดดีกว่า
เหมือนตอนเตี้ย ตอนนี้ยังมานึกเสียใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว
ขออำลาเหมียวอย่างจริงจัง จะไม่นั่งร้องไห้แล้ว ขอให้เหมียวไปดีนะ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกไม่ว่าเหมียวจะเกิดมาเป็นใครก็แล้วแต่